Pai Bamboo Bridge

Waarom een dorp een looppad over zijn eigen oogst bouwde

Boon Kho Ku So bestaat dankzij monniken, platgetrapte rijstvelden en een traditie van meer dan 2.000 jaar oud.

In de tijd van de Boeddha trokken monniken het hele jaar van stad naar stad om les te geven en aalmoezen te verzamelen. De aalmoesronde, sai bat, vindt elke dag bij zonsopgang plaats: monniken lopen dan door de straten in de buurt en halen voedseloffers op bij de gemeenschap. Een monnik mag zijn eten niet zelf verbouwen, bewaren of koken. Hij moet het krijgen, elke ochtend, anders eet hij niet.

Boeren begonnen te klagen dat rondtrekkende monniken in het regenseizoen pas geplante rijstvelden vertrapten en de insecten pletten die uit de modder kropen. Dus stelde de Boeddha een regel in: tijdens de drie maanden van de moesson blijven monniken in één klooster. In Thailand heet dat Vassa, beter bekend als Khao Phansa, of de boeddhistische vastentijd.

Maar al hield de vastentijd monniken tegen om van dorp naar dorp te trekken, de wandeling naar het ontbijt viel er nooit onder. De monniken van Wat Pa Huai Khai Khiri, het bosklooster aan het eind van de brug, moesten nog steeds elke ochtend in Ban Pam Bok zien te komen. Vóór 2016 betekende dat kiezen tussen een lange omweg met twee beken om over te steken, of dwars door de velden lopen en de jonge rijst vertrappen.

In april 2016 ging een monnik, Phra Ajahn Sakhon Charuthammo, samen met boeren uit de buurt aan de slag om dat op te lossen. Dorpelingen schonken stroken van hun eigen landbouwgrond, brachten het geld bijeen en bouwden drie maanden lang aan een looppad van 815 meter boven de gewassen, naar het voorbeeld van de Su Tong Pae-brug bij Mae Hong Son. De wandeling werd er vijftien minuten door, zonder dat er één rijsthalm werd vertrapt.

De velden eronder zijn nog altijd in gebruik. Elke pijler staat in grond waar iemand op boert.

Je leest weleens dat het de langste brug van zijn soort in Thailand is. Wij konden dat niet bevestigen, en de medewerker bij het ticketloket ook niet toen we het vroegen.

Wanneer je gaat: groene rijst, gouden oogst, buffelseizoen

Het looppad ligt pal boven werkende landbouwgrond, dus wat je onder je voeten ziet, hangt af van de maand:

• Juli tot oktober: hoge, felgroene rijst tot aan de rand van de brug.
• November: de rijst kleurt goud voor de oogst.
• December tot juni: de velden zijn geoogst, en onder de brug lopen en grazen buffels, met de bergen rond het dal erachter.

Wat het hele dal per maand doet, lees je in onze gids over de beste reistijd voor Pai.

Waar je 30 baht voor betaalt

Kijk onder de brug terwijl je oversteekt. Het bamboe is alleen de bovenkant. Daaronder staan betonnen pijlers die recht uit het rijstveld omhoogkomen, met over het grootste deel van de lengte een metalen frame.

Het deel dat slijt, is dus het deel dat in het dal groeit en waar de mensen hier al mee kunnen werken. Het dek wordt vak voor vak opnieuw gevlochten, waar en wanneer het nodig is, door dezelfde organisatie die de tickets verkoopt. Zie je vers, licht bamboe naast verweerd grijs, dan is dat jouw ticketgeld, geen verwaarlozing.

Houd je ticket na de ingang in je zak. Er zijn twee beginpunten en die komen allebei uit bij een tweede controlepunt verderop, waar het nog een keer wordt gecontroleerd.

De tempels

Langs deze weg liggen twee religieuze plekken, en bezoekers halen ze voortdurend door elkaar.

Wat Phaem Bok (วัดแพมบก) is de dorpstempel, zo’n 100 meter van de kruising.

Het bosklooster ligt aan het andere eind van de brug. Zijn eigen borden zijn het niet met elkaar eens: op het blauwe richtingbord staat Samnak Song Huai Khai Khiri, een kloosterverblijf, terwijl de toegangsboog en het bord met de regels Wat Pa Huai Khai Khiri zeggen, een bostempel. In de buurt worden beide namen gebruikt. Op de boog staat ook een eigen Engelse tekst: Land of Peace.

Ga je naar binnen, bedek dan je schouders en knieën, zet je schoenen in het rek en praat zacht. Bij de ingang staat meestal een doos met omslagdoeken die je kunt lenen, maar neem liever je eigen mee dan erop te rekenen.

De rit erheen

Rijd naar het zuiden over Route 1095, sla dan rechtsaf de weg door het dal van Pam Bok in en volg die voorbij Pam Bok Waterfall tot je de borden naar de brug ziet.

De weg door het dal is opnieuw geasfalteerd. De meeste bronnen hebben het nog over gaten en kapot asfalt, maar die zijn achterhaald. Hij is wel nog steeds smal, steil en bochtig. Zit je met z’n tweeën op een 125cc, neem de klimmetjes dan rustig en test je remmen voordat je naar beneden gaat.

Ga vóór 17.00 uur terug. Het klooster sluit dan voor bezoekers, en langs de weg door het dal staan geen straatlantaarns.

Heb je geen zin om zelf te rijden, dan kunnen we in het hostel vervoer voor je regelen.

Pam Bok Waterfall ligt aan dezelfde weg, 8,2 km van Nolo Hub Pai en 1,8 km vóór de brug, dus samen zijn ze een makkelijke halve dag: eerst de kloof, dan de brug.

Rijd je niet zelf? Onze zondagstrip, de Bamboo Bridge en zonsondergang bij Two Huts, staat op de pagina Activiteiten, en in onze gids over je verplaatsen in Pai zonder scooter lees je hoe je hier verder nog komt.

Snelle antwoorden