Over ons
Nolo Hub Pai is een sociaal podhostel in Pai vol activiteiten, van de grond af ontworpen en gebouwd en open sinds 2019. Het is er voor soloreizigers en kleine groepjes van 18 tot 34 jaar die nieuwe mensen willen leren kennen, Pai willen ontdekken, een goede avond uit willen en toch goed willen slapen.
Ons verhaal
In 2017 besloot een klein groepje vrienden een hostel te bouwen in Pai. Destijds draaide het hier vooral op tweedehands stapelbedden, tenten en hangmatten. Wij wilden iets heel anders bouwen: van zeecontainers.
Daar komt onze naam vandaan. Nolo is een Italiaans woord voor vracht. We hebben ons maandenlang via YouTube 3D-ontwerpen aangeleerd, en uiteindelijk meer dan tweehonderd ontwerpen voor een containerhostel bedacht, getekend en gerenderd. Zeven keer hadden we bijna een locatie rond, en zeven keer ging het niet door. Elke keer gooiden we de plannen weg en begonnen we opnieuw.
Toen we eindelijk grond hadden en een ontwerp klaar was, besloten we een zeecontainer per vrachtwagen van Bangkok naar Pai te laten brengen, om er een maand in te wonen en het ontwerp te testen. Hij is nooit aangekomen. We kwamen er op de harde manier achter dat een container van 40 voet fysiek niet door de 762 bochten tussen Chiang Mai en Pai kan. We waren vernoemd naar vracht, en onze vracht kon niet naar ons vervoerd worden.
Terug naar de tekentafel.
We gooiden het over een andere boeg: op maat gebouwde, extra grote pods. Elke pod heeft een eigen raam en genoeg hoofdruimte om er comfortabel rechtop in te zitten, zodat je helemaal kunt verdwijnen wanneer je dat wilt — en dat krijg je niet in een standaard stapelbed in een kamer met twaalf mensen.
In mei 2018 sloegen we de eerste paal, en in mei 2019 gingen onze deuren zonder veel ophef open. We hadden geen trucks, geen chauffeurs en een elektriciteitsnet dat zo zwak was dat we maar twee airco’s konden laten draaien. Om te voorkomen dat de stroom uitviel, begonnen we met een harde grens van 12 gasten. Omdat het zo’n kleine groep was, vroegen we iedereen gewoon of ze mee wilden als we naar de canyon of een waterval wilden, zodat we het gebouw konden afsluiten en samen konden gaan. Wie scooter kon rijden, reed achter ons aan; wie dat niet kon, sprong achterop. We sloten de dag af met de zonsondergang, haalden eten op Walking Street en belandden uiteindelijk weer hier, met spelletjes en films.
Niemand had het zo gepland. Het ging gewoon vanzelf, en het gebeurde zo vaak dat het ons dagelijkse ritme werd. Dat is het nog steeds. Elke middag verzamelen we, gaan we op pad, kijken we naar de zonsondergang en hangen we ’s avonds samen rond.
Toen kwam corona. Begin 2020 gingen we dicht, en pas in 2022 weer open. Die jaren brachten we hier in Pai door met onze honden, terwijl we nagingen wat wel en niet had gewerkt, en sinds de deuren eindelijk weer opengingen, zijn we elke dag open geweest.
Het hostel dat we nu runnen, is niet het hostel dat we tweehonderd keer hebben getekend. Het is het hostel dat alles op deze gekke reis heeft overleefd, en dat ons tot op de dag van vandaag blij maakt!

Het team
De honden
Als echte hondenliefhebbers hebben we een harige familie van vier verschillende soorten honden — een staffy-mix, een mini American bulldog, een Engelse bulldog en een Franse bulldog.
Ze houden net zoveel van aaien als van dutjes. Je ziet ze zo’n 5 minuten per dag als gekken rondjes rennen door de tuin, en de rest van de tijd slapen en luieren ze. Ze laten zich allemaal graag aaien en heten je welkom in hun huis.

Tarzan
Een geredde hond en de zachtaardige reus van de groep, het vriendje van Sophie

Sophie
De BFF van Zeen en het vriendinnetje van Tarzan

Samantha
De schaduw van Jordin

Pablo
De stille gentleman































